Preek 20181125 - Ds. M. Soethout

Gemeente van onze Heer, Jezus Christus,

Dood en leven blijven iets ongrijpbaars. Zo wonderlijk het is dat voordat een kind geboren word je er geen voorstelling van kan maken dat er echt een kind aan zit te komen, zo kan je er al heel snel geen voorstelling meer van maken dat het kind er nog niet was.

Als je om je heen kijkt naar de dierbare mensen om je heen, dan kan en wil je er toch geen voorstelling van maken dat die mensen er opeens niet meer zouden zijn. Toch hebben heel veel mensen hier die ervaring al eens meegemaakt, meerdere keren zelfs. De dood blijft zoiets vreemds, ongrijpbaars, zo enorm definitief en niet te begrijpen.

Het was voor deze zondag even zoeken voor de Bijbellezingen. De teksten van het gewone leesrooster vond ik niet passen, maar ja, wat doe je dan. Wat mij trof in de lezing van Matteüs waren de woorden: “hij is niet hier”. Dat is de akelige consequentie van de dood; hij of zij is niet hier. Hoe vaak blijf je daar niet tegenaan lopen. Naar vrienden gaan waar je altijd samen heen ging, het vaste tijdstip waarop zij altijd belde, samen een bakkie doende vanzelfsprekendheid is weg dat je iemand altijd nog wel wat zal kunnen zeggen of vragen. Telkens weer de confrontatie, die ene persoon is hier niet meer.

En als je naar een graf gaat, zoals de vrouwen naar het graf van Jezus gingen? Zij kregen van de engel te horen dat Jezus hier niet was. Als je naar een graf gaat of kijkt naar de urn kan je je weer even dichtbij iemand voelen. Tegelijk is het ook juist de confrontatie dat die ander er echt niet meer is. Wel in je hart en je gedachten, maar niet meer als een tastbaar tegenover.

De twee Maria’s gaan met dat idee in hun hoofd naar het graf. Om hun eer te bewijzen, zich even dichtbij Jezus te weten en het intense verdriet wat ze hebben samen te voelen. Dan krijgen ze die schokkende woorden te horen dat Jezus hier niet is. In eerste instantie geen vreemde woorden, nee vertel dat aan hen twee. Ze hebben het van een afstand gezien hoe Jezus zijn laatste adem uitblies. Maar dan volgen die meest bevreemdende woorden dat ook zijn lichaam hier niet is: “hij is immers opgestaan, zoals hij gezegd heeft”

Gestorven voor onze zonden en opgestaan tot nieuw leven. Dat kunnen we soms in de kerk zo makkelijk uit onze mond krijgen, maar wat zeggen we daarmee? In deze heel diverse gemeente en zeker in de samenstelling van vandaag met een groot aantal gasten in ons midden zullen daar heel wat verschillende gedachten over aanwezig zijn. Overtuigingen, vragen, gevoelens een wel overdachte visie,… Wat ik daar vooral vandaag van wil noemen is de boodschap uit de bijbel dat de dood is overwonnen, de dood heeft niet meer het laatste woord over ons mensen. Dat klinkt misschien raar op deze zondag. Juist vandaag is er plaats voor het verdriet die de dood heeft veroorzaakt. En dat verdriet wil ik zeker niet wegpoetsen. Dat is de realiteit van ons leven hier op aarde.

Maar dan denk ik aan de regel uit het gedicht van Huub Oosterhuis: Soms wordt woestijn oase waar zij komen. Soms kan zelfs in de droogste dorste woestijn toch een oase ontstaan. Want toch mogen we zelfs waar het de dood betreft daar in de kerk, in ons geloof, ook iets tegenover zetten. Met de dood is het niet einde verhaal, dat was het dan.

Paulus schrijft aan de gemeente in Rome: “Zolang wij leven, leven we voor de Heer; en wanneer wij sterven, sterven we voor de Heer. Dus of we nu leven of sterven, we zijn altijd van de Heer.” Ook zelfs in de dood is Jezus de Christus, onze Heer. In Christus sterven wij en in Christus staan wij weer op tot eeuwig leven.

Moeilijke woorden als je er over na wilt denken. Ik denk mooie woorden als je je gevoel laat spreken. Het meest eenzame wat je als mens kan overkomen, de dood, zelfs die weg loop je niet helemaal alleen. Dat kan een troost zijn voor wie achterblijven.

Het gemis is er niet minder om. Het geeft misschien wel een perspectief voorbij de horizon van ons eigen leven.

Hoe zal het zijn als ook wij die grens van de dood overgaan? Geen mens die het echt weet, die het hier kan navertellen. Misschien is iedereen daar wel eens nieuwsgierig naar. Toch denk ik, als we daar te veel mee bezig zijn dat de woorden terecht zijn die de leerlingen te horen kregen bij de hemelvaart van Jezus. Ze stonden te kijken naar de plek waar Jezus aan hun zicht werd onttrokken en hen werd gezegd, want staan jullie naar boven te kijken?

Natuurlijk is er een tijd en een plaats om wel naar boven te kijken. Als het verdriet nog zo vers is, op gezette tijd zoals vandaag… Verder is het vooral een hele kunst om je leven weer op te pakken als er iemand in je naaste omgeving is overleden. Een nieuw ritme, nieuwe herinneringen maken, nieuwe blijdschap vinden. Na verloop van tijd zal je wel moeten, want wij zijn hier. We kunnen zeggen: hij, zij is nu niet hier, tot we elkaar weer zullen zien. In de glorie van God, waar we allemaal naar onderweg zijn.

Amen

Ds. M. Soethout

20181125, Druten

 

Verbinding

Samen zoeken naar sporen van God en geïnspireerd er gestalte aan geven door met elkaar een uitnodigend thuis te vormen.

 

Agenda

do nov 29 @ 7:00PM -
Adventsvesper (Mamre Druten)
zo dec 02 @ 9:30AM -
Eredienst Druten
zo dec 02 @11:00AM -
Eredienst Bergharen
zo dec 02 @11:00AM -
Eredienst Horssen
do dec 06 @ 7:00PM -
Adventsvesper (Lier Puiflijk)
zo dec 09 @ 9:30AM -
Eredienst Horssen
zo dec 09 @11:00AM -
Eredienst Druten
do dec 13 @ 7:00PM -
Adventsvesper (’t Trefpunt Deest)
zo dec 16 @11:00AM -
Eredienst Bergharen
do dec 20 @ 7:00PM -
Adventsvesper (Parochiecentrum Druten)
Copyright © 2018 Streekgemeente Maas en Waal. Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.

Copyright © 2013. All Rights Reserved.