Preek Ds. W. Kruis 19 oktober 2014

De Kanaänitische vrouw

Mt. 15:21-28

 

“Ik wens te zijn als Jezus.

Zo need’rig en zo goed…”

Zijn woorden waren vriend’lijk

Zijn stem was altijd zoet.

……

 

Dat bij velen –denk ik- bekende lied speelde bij de voorbereiding steeds door mijn hoofd.

 

Ik weet niet wie dit lied heeft gedicht.

Ongetwijfeld met goede intenties en met liefde voor Jezus.

‘t Staat in de vroeger zo bekende zangbundel van Joh. De Heer.

Maar gelukkig is het niet in het Nieuwe Liedboek opgenomen.

En ’t staat ook niet in het oude Liedboek.

 

Want dit lied staat haaks op wat de bijbel verkondigt over zowel Jezus zelf als over de mens, over ons.

Het geeft een compleet vertekend beeld van wie Jezus is.

Maar ook van wie de mens is die God aanroept.

 

Want dat de stem van Jezus altijd  “zoet” was…..

’t Verhaal van die Kanaänitische vrouw spreekt wel andere taal.

En zou u nou echt willen zijn als Jezus?

Nee toch zeker.

En dat is ook niet wat van U gevraagd wordt.

Jezus is uniek….

Net zoals u ook uniek bent, zij ’t dan op een andere manier dan Jezus dat was.

Maar ik wil gewoon “Wim” zijn en dat mag ook!

En u wilt gewoon Henk zijn….. of Ada of hoe je naam ook maar is.

 

Laten we samen dan het verhaal over die Kanaänitische vrouw eens wat onder de loep nemen.

We doen dat dan in twee kijkrichtingen.

Allereerst richten we de focus op Jezus.

En dan op de vrouw.

Om tenslotte die twee kijkrichtingen bij elkaar te brengen en te zien wat de verhouding tussen hen ons te zeggen heeft en kan helpen.

 

Allereerst dan Jezus zelf.

We komen Hem in dit gedeelte tegen op een moment dat Hij even alle drukte achter zich wilde laten.

Hij heeft heel wat discussies achter de rug met de Farizeeën.

Best wel hoogoplopend soms, die discussies.

Want ze zaten bepaald niet op één lijn als ’t gaat om de vraag hoe je nou ’t beste naar Gods wil kan leven.

En dat heeft natuurlijk allerlei consequenties voor je levensstijl.

 

Jezus is dan uitgeweken naar Tyrus en Sidon.

Dat ligt even over de grens…..buitenland dus kun je zeggen.

Daar komt dan onverwacht ineens een vrouw op hem af.

Een Kanaänitische, voor Israël een buitenlandse dus.

En in elk geval iemand waar het volk Israël nou niet echt “eigen” mee was.

Daarvoor hebben ze teveel conflicten gehad in het verleden.

Dus een zekere afstand is er bij voorbaat al.

Niettemin komt deze vrouw al roepend naar Jezus toe.

En ze roept, ze schreeuwt Jezus om ontferming.

Ontferming over haar kind dat afschuwelijk wordt gekweld door een demon.

 

En dan de reactie van Jezus op haar roep om ontferming!

Dat verwacht je totaal niet …..

Zeker niet als die regel nog door je hoofd galmt:

            “zijn stem was altijd zoet”

Nee dus….compleet het integendeel zelf!

 

Hij reageert net zoals jij of ik soms reageer

als je met je boodschappenkarretje wat gehaast

bij AH boodschappen loopt te doen

en aan ’t eind van het pad zie je opeens een vage bekende

van wie je weet:

die klampt me altijd aan voor een praatje.

Nee he…..niet nu….geen tijd voor en al helemaal geen zin in.

Die wil ik niet zien nu.

En snel met je winkelwagentje een ander pad in.

 

Zo reageert Jezus op deze vrouw.

Nu even niet.

“Hij keurde haar geen woord waardig” staat er.

De discipelen raken ook al geïrriteerd door ’t geschreeuw van die vrouw en zeggen:

Stuur dat mens toch weg, anders blijft ze maar achter ons aan zeuren.

En nog zo’n heidense vrouw ook!

 

Maar de vrouw is ongelooflijk vasthoudend!

Ze blijft roepen en is niet bij Jezus weg te sláán.

 

Dan zegt Jezus toch iets tegen haar.

Iets?  

Nou, nog steeds geen zoete woorden.

Nog steeds geen ontferming…..geen medelijden.

Zelfs nog erger denk ik dan haar negeren….

Hij zegt:

Vrouw, hou nou asjeblieft eens op!

            Ik ben er niet voor jou, jij heidense….

“Ik ben alleen gezonden naar de verloren schapen van het volk van Israël.

 

Maar ook dat brengt de vrouw niet tot opgeven en afdruipen.

Ze blijft a.h.w. met haar winkelwagentje in het volgende gangpad van AH Jezus op de hielen zitten….

Ze verspert Hem zelfs de weg zodat Hij gewoon niet om haar heen kan!

 

Maar Jezus:

“Nee vrouw…..nogmaals nee……ik ben er voor de verloren schapen van het volk Israël……en Ik kan niet het brood hun uit de mond stoten en het aan de honden geven!

 

Pats…..dat komt aan….

De hardste klap.

Hond…. Onrein….

 

Heftig toch…. mensen…. 

Heel heftig mag ik wel zeggen.

Is dat nou Jezus?

Is dat dan de Heiland der wereld?

De herder bij wie je terecht kunt met al je zorgen en verdriet?

De God over wie wij zingen met Ps. 63

            “Mijn ziel Heer, is U zeer nabij

            Door uw hand wordt ik vastgehouden.”

Hond…..onrein…..Ik ben er niet voor jou…..

 

Maar dan reageert de vrouw, nog steeds niet uit het veld geslagen:

U hebt helemaal gelijk, Heer, maar U weet toch wel wat honden doen als ze niks krijgen toegeworpen!

Ze “eten toch de kruimels op die van de tafel van hun Heer vallen.”

Ze mogen toch meedoen, al zijn ze dan maar “hond” en “onrein”.

Mijn dochter en ik, we kunnen leven van de kruimels.

Daar hebben we al genoeg aan.

 

En dan is Jezus om!

Helemaal.

Hij is verbluft over de vasthoudendheid, ’t blijven aandringen,

Over ’t geloof van deze vrouw dat Hij, Jezus, er werkelijk toe doet.

Dat Hij haar en haar dochter kan en wil helpen.

Dat zij Hem erkent als Zoon van David,

Want die titel gebruikt ze nadrukkelijk.

De Joodse Koning die Israël zal bevrijden.

 

De vrouw heeft Jezus “bekeerd” om ’t zo maar eens te zeggen.

Zij heeft Hem op andere gedachten gebracht.

En dat is niet alleen ongewoon voor onze ervaring.  

Want: God bekeert mensen, zo weten we.

En niet andersom.

Ongewoon dus, maar ook heel erg helpend voor jou en mij over onze omgang met God, ons geloof.

 

Geloven heeft vele aspecten.

Zo is er het aspect van het diepe vertrouwen.

Het geloven dat God met je is…..dat dat je rust geeft.

Dat je je in leven en in sterven aan Hem in vol vertrouwen kunt overgeven.

Ontroerend mooi…..en wat hebben veel mensen bij tijd en wijle die rust in Hem ervaren.

Op moeilijke momenten.

In stervensnood zelfs.

Mijn God….dank U dat U mij draagt….mij vasthoudt….

en mij draagt door het duister van de dood heen naar uw toekomst

 

Dank U dat niets mij kan scheiden van uw liefde.

 

Maar het geloof heeft ook een ander aspect.

Zoals bij deze vrouw in haar situatie.

Een vasthoudende kant.

Om het beeld te gebruiken wat ik al noemde:

Met je winkelwagentje God de weg versperren zodat Hij niet om je heen kan.

Dat klinkt misschien een beetje raar….een beetje te gewoon voor zoiets “heiligs ”als  geloven.

Maar voor een goed begrip zeg ik ’t maar zo simpel mogelijk.

En in de bijbel zijn er meerdere voorbeelden van te vinden van een geloof dat totaal anders is dan ‘t

“Ik wens te zijn als Jezus”-geloof.

 

Ik noem hier Abraham.

Dat prachtige verhaal uit Gen. 18.

Abraham hoort dat God Sodom en Gomorra zal verwoesten

Dat hebben ze over zichzelf afgeroepen door hun goddeloze en liederlijke levensstijl, zegt God.

Tja, vindt ook Abraham, geen leuke en rechtvaardige samenleving daar…..zeker niet.

Maar er zullen toch ook nog wel een aantal goede mensen wonen?

 

God, zegt Abraham dan, wilt u dan de onschuldigen ook doden?

Dat kan toch niet….

Nee God….. dat kunt u niet maken…. Echt niet!

U scheert dan schuldigen en onschuldigen over een kam.

En dat is niet eerlijk! Dat is niet rechtvaardig.

OK is dan het antwoord van God.

Als er dan 50 rechtvaardigen in de stad wonen, dan zal ik Sodom niet verwoesten.

En dan begint dat prachtige staaltje van onderhandelen.

Abraham onderhandelt met God op een manier zoals ik dat vroeger op de veemarkt zag:

Een boer wil een koe verkopen, er wordt onderhandeld en dat gaat dan met “handjeklap”. 

Nou, zo doet Abraham hier handjeklap met God.

Als er nou nog 50 rechtvaardigen zijn….

Nee, dan verwoest Ik de stad niet!

45 dan…..nee….

40….nee

En zo gaat Abraham al maar door … tot 10

Nee…ook dan niet!

 

Prachtig….geloof als handjeklap met God.

 

En Jacob bij de Jabbok: Hij worstelt met God en zegt:

God ik laat u niet gaan voordat ik uw zegen heb gekregen.

 

En de Psalmen, op vele plaatsen:

Waarom o God…. Dit kan niet….dat is niet rechtvaardig

Dit kunt u niet maken!

Telkens weer gaan mensen de discussie en de strijd aan met God om Hem op andere gedachten te brengen.

Om recht te doen.

Geloven is soms een keihard gevecht met God.

 

Ik denk wel eens:

Hebben we God soms niet al teveel tot een abstractum gemaakt?

Een verre God die je met eerbied moet naderen,   schuchter…. De handen op de rug, het hoofd terneer gebogen….en alleen maar ja en amen tegen hem zeggen.

Want Hij is toch God, de Almachtige?

Wie ben ik dat ik tegen Hem in zou gaan?

Nou deze vrouw doet ‘t…..

En Abraham deed ‘t….en vele psalmisten…..

 

En Eli Wiesel beschrijft ik één van zijn werken een vreemd proces.

Drie wijze en vrome rabbi’s beslisten op een winteravond God aan te klagen omdat Hij toeliet dat zijn kinderen (in Auschwitz) werden uitgemoord. God werd schuldig bevonden en veroordeeld.

Direct daarna zei de rabbi:  Laten we bidden.

En alle drie de rabbi’s bogen zich en begonnen te bidden.

Heel aangrijpend: God aanklagen, Hem schuldig verklaren en vervolgens tot Hem bidden!

Onbegrijpelijk…..maar waar.

Dat is geloof, bijbels geloof….

Aanklagen……en bidden tegelijk…..in één adem!

 

Herkennen we daar iets van?

Onze waaroms,  onze heimelijk of openlijk beschuldigende vingerwijzingen naar God: waarom dat moorden in Irak…..in Syrië,

’t Ebolavirus……waarom mijn ernstige ziekte……waarom die vliegtuigramp…..zo eindeloos veel waaroms.

 

En dan zei men soms uit eerbied voor de hoog heilige God:

je moet niet vragen “waarom”,  maar “waartoe “ .

Nou, dacht u dat Job dat vroeg?

En de nabestaanden van de vliegramp?

 

Lieve mensen,

Jullie geloven…….ik geloof  maar soms misschien ook niet.

Of lukt ’t even gewoon niet.

Zijn er toch teveel vragen, teveel waaroms, teveel gebeurtenissen

Waarvan je zegt of denkt:

Here God, dat kunt U niet maken!!

Doet U er nog wat aan vandaag de dag?

Nou, ’t mag, mensen, …..vraag maar door……

roep maar door…..probeer God in uw gebed

(ms. Wel zonder woorden, want die zijn er soms niet eens meer)… maar probeer God op andere gedachten te brengen.

Of, zoals onze oude vaderen het op hun manier zeiden:

Blijf maar vragen, blijf maar roepen om ontferming.

Want God laat zich  “verbidden”.

Blijf Hem dus met je winkelwagentje tegenhouden en ter verantwoording roepen en zeggen:

dit onrecht kan echt niet, o God.

Dit kunt U niet maken…

 

Geloven in de God van Israël, dat willen we.

Daarom zijn we hier.

Daarom bidden we en blijven we bidden.

Blijven we roepen….

Net als die Kanaänitische vrouw.

Zij wèrd geholpen.

Jezus liet zich “verbidden”.

En de dochter werd van die demon bevrijd!

 

Roepen om ontferming….

En dat blijven doen…..steeds weer opnieuw.

’t Gevecht met God steeds weer durven aangaan.

Omwille van deze wereld.

Omwille van al die kostbare mensen,

Ver weg, of dichtbij.

Omwille van al die vluchtelingen in woeste berggebieden

In Irak

Omwille van die ene mens vlak naast je die ’t leven niet meer aan kan.

We blijven roepen en bidden….

Niet dat bidden de wereld verandert. 

Maar bidden verandert mensen.

En mensen veranderen de wereld.

 

Amen. 

                                                                                                           Ds. W. Kruis, 19 oktobber 2014, Druten

Verbinding

Samen zoeken naar sporen van God en geïnspireerd er gestalte aan geven door met elkaar een uitnodigend thuis te vormen.

 

Agenda

zo sept 23 @10:00AM -
3bij1 Eredienst Druten (regio Midden)
zo sept 30 @ 9:30AM -
Eredienst Bergharen
zo sept 30 @ 9:30AM -
Eredienst Horssen
zo sept 30 @11:00AM -
Eredienst Druten
zo okt 07 @ 9:30AM -
Eredienst Druten
zo okt 07 @ 9:30AM -
Eredienst Bergharen
zo okt 07 @11:00AM -
Eredienst Horssen
zo okt 14 @ 9:30AM -
Eredienst Bergharen
zo okt 14 @ 9:30AM -
Eredienst Horssen (koffie na)
zo okt 14 @11:00AM -
Eredienst Druten
Copyright © 2018 Streekgemeente Maas en Waal. Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.

Copyright © 2013. All Rights Reserved.